Zadzwoń 604471829

Cyklinowanie Konin Jawor-Parkiety 604471829

Szczeliny w parkiecie-artykuły

Dlaczego powstają szczeliny w parkiecie? Jak temu zapobiec?

Drewno to naturalny materiał, który reaguje na zmieniające się warunki, a zwłaszcza temperaturę i wilgotność powietrza. Dlatego pęcznieje latem, gdy wnętrza nie są ogrzewane i wilgotność powietrza jest wyższa, oraz kurczy się zimą, gdy powietrze jest ciepłe i suche. Mówimy, jak ograniczyć ten proces, żeby drewniana podłoga się nie rozsychała i nie tworzyła nieestetycznych szczelin.

 

Powstawanie szczelin w parkiecie jest procesem zupełnie naturalnym i częściowo odwracalnym. Wiosną, kiedy wzrasta wilgotność i spada temperatura otoczenia, podłoga drewniana zazwyczaj powraca do pierwotnych rozmiarów. Jednak często zdarza się, że zbytnio przesuszone deski pękają. Dlatego proces przesychania posadzki drewnianej należy kontrolować.

Jak zapobiec rozsychaniu się drewnianej podłogi?

W ogrzewanych pomieszczeniach zimą spada wilgotność względna powietrza. Drewniana podłoga dostosowuje się do otaczających ją warunków – deski czy parkiet oddają wilgoć do powietrza i wysychają. Kurczą się i powstają między nimi szczeliny. Jest to szczególnie widoczne na deskach litych. Na widoczność szczelin ma również wpływ kolor podłogi – na jasnej są bardziej widoczne, a na ciemnych mniej.

Aby ograniczyć rozsychanie się drewnianej podłogi, trzeba podnosić wilgotność powietrza w pomieszczeniach. Zaleca się utrzymywanie wilgotności powietrza na poziomie 50-60%. Jeżeli spada poniżej tej wartości, powinno się stosować nawilżacze powietrza. Niezbyt praktyczne są nawilżacze kamionkowe wieszane na grzejnikach czy mokre ręczniki. Aby utrzymać stałą wilgotność powietrza, najlepiej zastosować nawilżacz elektryczny.

źródło;http://mowimyjak.se.pl

szczeliny w parkiecie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Szczeliny w parkiecie

Szczeliny w parkiecie

Szczeliny w parkiecie - to naturalna rzecz. Oczywiście duże szczeliny w parkiecie to raczej nie kwestia naturalnego zachowania drewna, a złe wykonanie podłogi, ale musimy zauważyć, że w rzeczywistości niewielkie szczeliny to naturalna rzecz w przypadku drewna, które z wiekiem traci swoje właściwości i zaczyna się wyraźnie kurczyć.

Szczeliny w parkiecie - klimat ma znaczenie. Klimat w pomieszczeniach ma duży wpływ na to, jak zachowują się podłogi. Jeśli jest zbyt duża wilgotność, drewno się rozkurcza. Poza tym w sezonie grzewczym, cieplejsze powietrze również nie pozostaje bez wpływu na kondycję drewna, czyli parkietu. Oczywiście niewielkie zmiany można niwelować poprzez klejenie. Zresztą pamiętajmy też o wszelkiego rodzaju uszczelnieniach czy po prostu odpowiednim impregnowaniu drewna.

Szczeliny w parkiecie - unikajmy zbędnego i nadmiernego wysychania drewna. W rzeczywistości zastopowanie wysychania drewna będzie miało wpływ na szerokość szczelin. Ważnym aspektem jest sama impregnacja drewna, ale również to, jaką temperaturę zachowujemy w pomieszczeniach i jak w nich panuje wilgotność.

źródło:http://infoladnydom.pl

Dlaczego zimą powstaja w parkiecie szczeliny

 

Wszyscy parkieciarze znają powtarzające się, co roku w okresie grzewczym zapytania klientów dotyczące pojawiających się pęknięć, szczelin i rozszczepień. Nie łatwo przychodzi uspokoić klientów i wyjaśnić, że mają do czynienia z typowym dla naturalnego materiału, jakim jest drewno, pro­cesem pęcznienia i kurczenia się.

W ostatnim czasie problematyka ta staje się coraz bardziej widoczna w publikacjach prasowych i programach telewizyjnych, skupiających się na krańcowych przypadkach złego wykonawstwa prac rzemieślniczych. Prowadzi to do nadwrażliwości i nieufności klientów, przekonanych, że na każdym kroku są oszukiwani przez rzemieślnika. W tym przypadku należy dziwić się takiemu zachowaniu klientów, ponieważ wiele mówi i pisze się o biologicznych materiałach budowlanych i wyrobach z materiałów naturalnych oraz zdrowym życiu, choć oczywiście użytkownik nie jest w stanie całkowicie pojąć tego charakterystycznego dla drewna procesu. Parkieciarz stara się w tym momencie wyjaśnić, że drewno, jako materiał higroskopijny, stara się dopasować do panującego w pomieszczeniu klimatu, przez co zmienia się jego wilgotność i objętość. W tym momencie dochodzi do głosu nie tylko wspomniana wyżej nieufność, lecz także brak zrozumienia.
Aby ułatwić rozmowę z klientami w takich sytuacjach chcemy przypom­nieć niektóre argumenty, którymi można się w łatwiejszy sposób przy­bliżyć zleceniodawcy (klientowi / użytkownikowi) konieczne zrozumienie dla pięknego materiału, jakim jest drewno.Parkiet dostarczany jest z wilgotnością 9,2% i tak też powinien być wbudowany lub układany. Ta wilgotność drewna odpowiada klimatowi pomieszczenia od 20 do 22ºC i 55 do 60% względnej wilgotności powietrza. Informacja na ten temat powinna znaleźć się również w instrukcji konserwacji parkietu, która powinna zostać przekazana klientowi (za potwierdzeniem).Wspomniany wyżej klimat powinien być osiągnięty na przestrzeni roku; w lecie będzie on jednak przekroczony, a w zimie, w wyniku stosowania powszechnych dzisiaj rodzajów ogrzewania, niższy.

Stosownie do tego nieuniknione stają się zmiany zachodzące w naturalnym produkcie drewnie; w lecie parkiet będzie, odpowiednio do zmieniających się warunków, nieznacznie pęczniał, natomiast w zimie równie nieznacznie się kurczył.Powyższe zasady znane są od stuleci, a parkieciarze zwracają na nie i powiązane z nimi szczegóły uwagę przy każdej nadarzającej się okazji, jednak staje się to coraz mniej zrozumiałe w wyniku porównań do sztucznych materiałów. Znany Instytut Badania i Kontroli Drewna opracował ostatnio na podstawie długofalowych badań dokumentację dotyczącą parkietu, na której chcemy oprzeć naszą argumentację:Parkiet jest w zasadniczy sposób zależny od panujących warunków klimatycznych. Zakłócenie równowagi klimatu pomieszczenia, szczegó1nie poprzez zmiany względnej wilgotności powietrza, wpływa z jednej strony negatywnie, a jednocześnie pozytywnie na ułożone drewniane podłogi.

Oznacza to, ze w lecie przy względnej wilgotności powietrza 75% i temperaturze 20ºC wilgotność drewna wyniesie 14,5%, podczas, gdy w zimie, przy sztucznym ogrzewaniu pomieszczeń, względna wilgotność powietrza obniży się do 45% przy tej samej tem­peraturze 20ºC, co w efekcie da wilgotność drewna na poziomie 8,4%.Możliwe jest również, że w pomieszczeniach ogrzewanych, bez względu, czy jest to ogrzewanie tradycyjne, czy podłogowe, osiągnie tylko 34%, tak, że wilgotność drewna wyniesie wtedy jedynie 6,8%. W takich przypadkach bezwzględnie dochodzi do powstawania szczelin.Podobnie wygląda to również w przypadku podłóg lakierowanych, ponieważ warstwy lakieru nie zapobiegają wymianie wilgoci pomiędzy drewnem, a powietrzem w pomieszczeniu, mogą ją jedynie nieco opóźnić. Inaczej mówiąc: lakierowanie nie jest w stanie zlikwidować efektów higroskopijności drewna.W wyniku materiałowo uwarunkowanego pęcznienia i kurczenia drewna powstają niewielkie i najmniejsze szczeliny również w powłoce lakieru. Właśnie fakt pojawienia się szczelin na powierzchni lakieru jest uznawany przez klientów za katastrofę, ze względu na to, że jak twierdzą woda, a także brud będą teraz mogły wnikać w podłogę, chociaż zadanie lakieru nie polega na uczynieniu podłogi wodoodporną, a służy głównie utrzymaniu wartości powierzchni parkietu i zna­cznemu ułatwieniu konserwacji.

Pierwszym wnioskiem niniejszych rozważań jest, że jeżeli klimat pomieszczenia w ciągu roku nie będzie wyrównywany, parkiet podlegał będzie naprężeniom wynikającym z pęcznienia, natomiast w końcowej fazie okresu grzewczego uwidocznią się mniejsze lub większe szczeliny. Zanikające po okresie grzewczym niewielkie fugi (nazywane często błędnie przez klientów "rysami") można w prosty sposób zlikwidować również w okresie grzewczym, nawilżając dodatkowo powietrze w pomieszczeniu. Nawilżanie w żaden sposób nie szkodzi parkietowi, czy innym podłogom drewnianym, ponie­waż występujące w czasie pęcznienia i kurczenia drewna naprężenia są przejmowane przez warstwę kleju i powierzchnię podłoża i zgodnie z doświad­czeniem i praktyką bez szkód redu­kowane.W wypadku, gdy nie przeprowadza się dodatkowego nawilżania pomieszczeń, co wydaje się co najmniej niezrozumiałe, bo niewielkim nakładem można utrzymać wilgotność powietrza w granicach 55%, następuje mocniejsze wysychanie drewna. Godne polecenia są nawilżacze pomieszczeń z wbudowanym higrostatem (regula­torem wilgotności).

Najlepiej przyjęły się parowniki, które jednak również muszą być oczyszczane. Pozostałą wodę należy wylewać, całe urządzenie powinno być co dwa tygodnie oczyszczane, a wkłady wymieniać co cztery do ośmiu tygodni.Należy zwrócić uwagę również na fakt, ze również higiena powietrza i zachowanie dobrego samopoczucia wy­magają opisanych środków. Tak też należy rozumieć wskazówkę zawartą w instrukcji konserwacji parkietu: "stała wilgotność powietrza jest korzystna dla dobrego samopoczucia ludzi, jak i stanu parkietu".Zbiorniki zawieszane na grzejnikach, i tak często pozostające puste, nie wystarczają, aby zapewnić stałą wilgotność powietrza w pomieszczeniu; są one za małe w stosunku do potrzeb. Ich pojemność użytkowa wynosi ćwierć, najwyżej pół litra wody, tak że powierzchnia odparowania jest mini­malna. Aby w pokoju o powierzchni 16 m² i normalnej wysokości, z uwzględnieniem normalnego umeblowania, utrzymać względną wilgotność powietrza w granicach 45 do 50% potrzebne jest w ciągu 24 godzin 2 do 4 litrów wody. W dużym, umeblowanym pomieszczeniu o 25 m² i 2,5 m wysokości zapotrzebowanie na wodę przy 20ºC w ciągu 24 godzin wynosi 6 litrów. Z powyższego widać, że wyłącznie nawilżanie powietrza w pomieszczeniu można znacznie ogra­niczyć wysychanie drewna.Utrzymywanie względnej wilgotności powietrza na stałym poziomie 55% jest godne polecenia, ponieważ ma następujące zalety:

  • Uniknięcie zbędnego i nadmiernego wysychania drewna
  • Zminimalizowanie procesu powstawania szczelin
  • Uniknięcie naprężeń skurczowych w warstwie kleju, a także ze względu na istniejące podłoża
  • Poprawa higieny powietrza
Mimo tych wskazówek nie będzie w przyszłości łatwo przybliżyć użytkownikowi informacji na temat specyfiki drewna. Parkieciarz jest zorientowany, na co powinien zwracać uwagę przy układaniu i obróbce parkietu, a mianowicie, że parkiet nie może zwiększyć wilgotności zarówno w transporcie, jak i w czasie składowania, jednak szczególnie istotne jest, aby nie przechowywać go na budowie.
Jeżeli założymy, jak wyżej opisane, ze parkiet ma w lecie wyższą, a w zimie, szczególnie przy ogrzewaniu podłogowym, obniżoną wilgotność, należy przyjąć średnią wartość w granicach 8%.

Środowisko parkieciarskie będzie zmuszone ustalić, czy średnia wartość 8% z tolerancją 1 procent byłaby korzystna i możliwa do osiągnięcia. Uwzględniając charakterystykę dzisiejszych systemów grzewczych można założyć, że wilgotność powietrza będzie za niska, a nie za wysoka i taka tendencja będzie utrzymywać się w przyszłości.Z powyższego wypływa następna reguła o zasadniczym znaczeniu "drewno do celów budowlanych, szczególnie znajdujące zastosowanie we wnętrzach, powinno zarówno w czasie obróbki jak i w magazynie oraz przy układaniu wykazywać wilgotność, która odpowiadałaby średniej wilgotności rocznej przyjmowanej przez drewno w warunkach użytkowania".

Nawiązując do tego należy pamiętać, ze wilgotność powietrza w północnej i w południowej części kraju na wolnym powietrzu jest zupełnie inna. I tak w północnej Polsce, na wybrzeżu mamy do czynienia ze stałą wilgotnością 80-90%, co powoduje w okresie, gdy pomieszczenia nie są ogrzewane, do wzrostu wilgotności drewna, a tym samym do znacznych obciążeń w warstwie kleju i na powierzchni jastrychu niż to ma miejsce w pozostałych częściach kraju.Wszystkie omówione czynniki (klimat pomieszczeń, wilgotność drewna, systemy grzewcze) pozwalają stwierdzić, że szczeliny pomiędzy elementami parkietu są nie do uniknięcia.

Szczeliny o szerokości 0,1 mm do 0,5 mm, pojawiające się w ciągu roku są zupełnie naturalne. Szczeliny pomiędzy 0,5 mm i 1 mm są widoczne i mogą stać się przyczyną reklamacji, przy czym należy dodać, że z punktu widzenia rzeczoznawcy szczeliny powyżej 1 milimetra nie mogą być akceptowane.Szczeliny o maksymalnej szerokości występują jednak tylko w wypadku braku nawilżania pomieszczeń. W takich przypadkach nie może być mowy o żadnej higienie powietrza, czy dobrym samopoczuciu mieszkańców.

Opracowanie Wojciech Staniaławski

Dlaczego powstają szczeliny w parkiecie – czyli sezon grzewczy kontra drewno.

Jak co roku to samo, zbliża się zima więc  i nasze ogrzewanie pracuje na coraz większych obrotach. I Ci którzy mają podłogę drewnianą już wiedzą, a Ci którzy jeszcze nie mają pewnie się dowiedzą, że gdy zaczynamy ogrzewać nasze domy czy mieszkania w parkiecie mogą pojawić się szczeliny… I co teraz? Reklamacja? Otóż nie!

Pęcznienie i kurczenie się drewna jest sprawą naturalną i nie ma nic wspólnego np. ze złym wykonaniem podłogi, czy nieprawidłowym jej montażem. Higroskopijność – tak nazywa się cecha drewna o której często zapominamy – to zdolność drewna do pochłaniania oraz oddawania wilgoci przez co dopasowuje  się do warunków otoczenia.

I choć odpowiedź na cały problem nasuwa się już sama, należy się jeszcze kilka słów wyjaśnienia.

Wilgotność drewna w czasie jego dostarczenia oraz montażu powinna wynosić 9%, odpowiada to warunkom pomieszczenia w którym panuje temperatura pomiędzy 20 ⁰ a 22 ⁰C oraz wilgotności powietrza 55-60%, więc oczywistym jest ze odstępstwa od podanych wartości będą miały wpływ na naszą podłogę. W czasie sezonu grzewczego temperatura rośnie, a wilgotność powietrza znacząco spada co powoduje kurczenie się drewna i powstające w nim szczeliny, podłoga najzwyczajniej wysycha.

Oczywiście możemy temu łatwo zapobiec, a przyczynią się ku temu nawilżacze czy parowniki. Na rynku znajdziemy wiele mniej lub bardziej zaawansowanych urządzeń które pozwolą nam utrzymać wilgotność powietrza na pożądanym pułapie ok 55%.

Najważniejsze jest jednak żebyśmy pamiętali, że gdy zimą zauważymy niewielkie szczeliny w parkiecie przyczyn nie musimy doszukiwać się w błędach przy montażu czy źle wyprodukowanej desce czy parkiecie, a po prostu wilgotności powietrza.

źródło:http://www.cyklinujemy.com

Szczeliny w parkiecie. Dlaczego powstają?

 
     To jest dobry temat na okres przypadający na luty i marzec. Szczególnie w te miesiące nasze podłogi są narażone na powstanie szczelin.
     
      Drewno użyte do wyrobu parkietu przerobione zostało poprzez wysuszenie, pocięcie i wystruganie potrzebnych elementów. Jego struktura nie została w żaden sposób zmieniona. Nadal pozostało materiałem stworzonym przez naturę bez ingerencji człowieka. Drewno naturalne ma właściwości higroskopijne. Jest to skłonność do wchłaniania wilgoci z otoczenia w warunkach mokrych lub oddawania jej do otoczenia w warunkach suchych. Drewno zawsze dąży do osiągnięcia stanu równowagi pomiędzy własną wilgotnością, a wilgotnością otoczenia, w którym się znajduje. Jest to zjawisko normalne i występuje zawsze.

     Zgodnie z obowiązującą normą PN-EN 13226 wilgotność parkietu w czasie opuszczania
zakładu producenta powinna wynosić 7% - 11%. I prawie zawsze tak właśnie jest. Dążąc do idealnego wyglądu posadzki, należy dołożyć wszelkich starań, by przez cały okres eksploatacji utrzymywać podaną wyżej wilgotność drewna. Jest to zależne od wilgotności powietrza i temperatury w pomieszczeniach. Wilgotność powinna się zawierać w przedziale 45% - 65%,a temperatura 18 do 22 stopni C. W takich warunkach drewno znajduje w tzw. wilgotności równoważnej i nie „pracuje”, to znaczy nie kurczy się i nie pęcznieje. Zależność tą podaje specjalna tabela. Warunki wyżej opisane są zarazem niezbędne dla zdrowia człowieka. Wszelkie nieżyty dróg oddechowych,alergie,astmy,przeziębienia i inne temu podobne,są spowodowane przebywaniem w przesuszonych pomieszczeniach.
    
       Utrzymanie tych warunków nie jest łatwym zadaniem,szczególnie w okresie zimowym, gdzie na skutek centralnego ogrzewania powietrze ulega bardzo znacznym przesuszeniom w krótkim czasie. Najbardziej groźnymi miesiącami są luty i marzec, gdzie ogrzewanie jeszcze działa, a dodatkowo nasila się nagrzewanie słoneczne przez okna. Należy zatem bezwględnie nawilżać pomieszczenia,poczynając już od początku okresu grzewczego. Wietrzenie pomieszczeń jest wskazane,ale jest niewystarczające,ponieważ w warunkach temperatur ujemnych panujących na zewnątrz,cała wilgoć zawarta w powietrzu zamarza i w postaci szronu spada na ziemię. Pozostaje zimne,ale suche powietrze. Do nawilżania należy używać nawilżaczy elektrycznych o wydajności co najmniej kilku litrów na dobę. Wieszanie pojemników z wodą na grzejnikach jest pomocne,ale niewystarczające. Wskazane jest utrzymywanie dużej ilości kwiatów i roślin doniczkowych,ponieważ cała woda zużyta do podlewania,wcześniej, czy później nawilży powietrze. Do pomiaru wilgotności powietrza używa się przyrządu o nazwie higrometr. Najlepiej kupić domową stację pogodową, nie są drogie, powiesić na ścianie i na bieżąco monitorować te zjawiska.

      Zapewniam, że spełnienie warunków wyżej opisanych pozwoli na utrzymanie pięknej nierozeschniętej posadzki. Mam też nadzieję,że niniejsze opisanie zjawiska rozsychania drewna pozwoli zrozumieć, że zjawisko to nie zależy od parkieciarza,pod warunkiem, że parkieciarz ten dołożył starań i ułożył odpowiednio suche drewno na odpowiednio suchym podłożu.
źródło:http://meranti-parkiet.blogspot.com



Dlaczego zimą powstają w parkiecie szczeliny?

Naturalna praca drewna...

Powstawanie szczelin w drewnianym parkiecie czy desce, to zjawisko znane nam wszystkim. Jest ono spowodowane rozsychaniem się drewna, a proces ten jest naturalny i częściowo odwracalny. Najbardziej narażone są szerokie deski lite, których praca jest na zwiększona. Zimą, kiedy dogrzewamy mieszkania, wraz ze wzrostem temperatury w pomieszczeniu, spada jego wilgotność. Drewniana podłoga zaczyna dostosowywać się do panujących warunków - deski lub parkiet oddają wilgoć do powietrza, zaczynają zmniejszać swoją objętość, kurczą się, co w efekcie prowadzi do powstawania szczelin. Wiosną, kiedy wzrasta wilgotność, drewno zaczyna ją absorbować. Wtedy podłoga drewniana zazwyczaj powraca do pierwotnych rozmiarów. Jednak często zdarza się, że zbytnio przesuszone deski pękają. Dlatego proces przesychania posadzki drewnianej należy z uwagą kontrolować, sugerując sie wsazaniami higrometru. Jeśli wilgotność mocno spadła, trzeba jak najszybciej temu zaradzić. W tym celu stosuje się elektryczne nawilżacze. Ich zadaniem jest utrzymanie optymalnej wilgotności w pomieszczeniach, które wynosi 45-60%. Taki zabieg  zminimalizuje proces rozsychania się drewna i zmniejsza ryzyko powstawania szczelin pomiędzy deskami, które psują efekt drewnianej podłogi.

Plusy odpowiedniej wilgotności powietrza
Utrzymywanie względnej wilgotności powietrza na stałym poziomie 45-60% jest godne polecenia, ponieważ ma następujące zalety:

  • Uniknięcie zbędnego i nadmiernego wysychania drewna
  • Zminimalizowanie procesu powstawania szczelin
  • Uniknięcie naprężeń skurczowych w warstwie kleju, a także ze względu na istniejące podłoża
  • Poprawa higieny powietrza
źródło:http://www.parkietstudio.pl

PRZYCZYNY POWSTAWANIA SZCZELIN W PODŁOGACH DREWNIANYCH

Bezpośrednią przyczyną powstawania szczelin w podłogach drewnianych jest spadek wilgotności drewnianych elementów okładzinowych – lamelek, deszczułek lub desek. Pośrednich przyczyn jest znacznie więcej a występują one pojedynczo lub co się częściej zdarza, w układzie złożonym.
Przyczyna powstawania szczelin w podłogach leży zarówno po stronie jej wykonawcy jak i użytkownika.
Błędy wykonawczo – materiałowe w większości ujawniają się w pierwszym roku użytkowania podłogi:
  1. Przykład: nadmierna wilgotność elementów drewnianych użytych do montażu.
Efekt: po pierwszym sezonie grzewczym powstają szczeliny, adekwatne do nadmiaru wilgoci w montowanych drewnianych elementach podłogowych.
Wniosek: wilgotność drewna powinna mieścić w przedziale od 8% do 9% sporadyczne elementy mogą mieć wilgotność 7% lub 10% -11%. PN-EN 13 226.
Spadek wilgotności względnej powoduje, że drewno traci wilgoć i kurczy się  zgodnie parametrami zawartymi w poniższych tabelach.
Wraz ze zmianą wilgotności i temperatury powietrza zmienia się wilgotność drewna.

Tabela nr 1

Temperatura 

powietrza w otoczeniu drewna

Relatywna wilgotność powietrza RH nad parkietem w %

20

25

30

35

40

45

50

55

60

65

70

75

80

85

10°C

4,7

5,5

6,3

7,1

7,9

8,7

9,4

10,2

11,1

12,1

13,3

14,7

16,2

18,3

20°C

4,6

5,4

6,2

7,0

7,7

8,5

9,2

10,0

10,8

11,8

13,0

14,4

16,0

18,0

30°C

4,3

5,2

5,9

6,7

7,5

8,3

9,0

9,7

10,6

11,5

12,7

14,0

15,6

17,5

40°C

4,0

4,8

5,6

6,3

7,1

7,8

8,5

9,3

10,2

11,0

12,1

13,4

15,0

16,9

 

Każde drewno oraz sposób jego cięcia inaczej reaguje na zmiany mikroklimatu otoczenia.
Współczynnik kurczliwości drewna oraz bezwładność klimatyczna – czas wymiany wilgotnościowej
Procentowa wartość  skurczu lub spęcznienia drewna przy zmianie jego wilgotności o 1%

Tabela nr 2

Gatunek drewna

Układ styczny

Układ promieniowy

Średnio

Czas wymiany wilgotnościowej

Brzoza

0,41 %/%

0,29 %/%

0,35 %/%

średni

Buk

0,41 %/%

0,20 %/%

0,31 %/%

krótki

Grab

0,38 %/%

0,20 %/%

0,29 %/%

krótki

Dąb

0,32 %/%

0,17 %/%

0,25 %/%

długi

Jesion

0,38 %/%

0,21 %/%

0,30 %/%

długi

Orzech

0,29 %/%

0,18 %/%

0,24 %/%

długi

Wiąz

0,23 %/%

0,20 %/%

0,22 %/%

długi

Merbau

0,26 %/%

0,13 %/%

0,20 %/%

długi

Iroko

0,28 %/%

0,19 %/%

0,24 %/%

długi

Teak

0,26 %/%

0,16 %/%

0,21 %/%

długi

W oparciu o powyższe przy spadku wilgotności powietrza spadnie wilgotność drewna co w efekcie przełoży się powstanie szczelin o łącznej wielkość  na odcinku jednego metra. Patrz tabela poniżej.

Tabela nr 3  Skurcz swobodny drewna dębowego na odcinku 1m .(Keywerth, Kollmann)

  Temperatura 20°C
Wilgotność względna RH

50%

45%

40%

35%

30%

25%

20%

Stycznie max. 0,32%/%

0,0

2,2mm

4,5mm

7,4mm

9,9mm

12,8mm

15,0mm

Promieniowo max. 0,17%/%

0,0

1,2mm

2,1mm

3,9mm

5,3mm

6,8mm

8,0mm

Średnio 0,25 %/%

0,0

1,7mm

3,3mm

5,7mm

7,6mm

9,8mm

11,5mm

 

Teoretycznie inne gatunki drewna skurczą się stosownie do ich współczynnika kurczliwości.
Praktycznie elementy przyklejone do podkładu skurczą się w mniejszym stopniu, stosownie do elastyczności spoiny klejowej.
  1. Przykład: nadmierna wilgotność podkładu – wylewki.
Efekt:  nadmiar wilgoci z podkładu przeniknął do posadzki drewnianej powodując jej spęcznienie oraz odkształcenia plastyczne poszczególnych elementów. W konsekwencji doprowadziło to do powstania szczelin między poszczególnymi deskami – deszczułkami.
Wniosek: wilgotność podkładu drewnianego poniżej 12%, jastrychu anhydrytowego < 0,5% CM  wylewki betonowej powinna być niższa niż 3% wagowo lub mniej niż 2% CM. Na ile mniej powinien określić wykonawca, biorąc pod uwagę grubość zarówno wylewki jak i grubość okładziny drewnianej. Wylewki ogrzewane: anhydryt  <0,3% CM  beton <1,8% CM.
Przykład: nieodpowiednia wilgotność powietrza w pomieszczeniach podczas montażu podłogi.
Efekt:  niska wilgotność w trakcie montażu i aklimatyzacji przyczynia się do powstawania niewielkich szczelin, które pomimo zaszpachlowania w trakcie wykończania, ujawnią się po kilku latach użytkowania podłogi.
Wysoka wilgotność otoczenia powoduje intensywne pęcznienie drewna w czasie kiedy spoina klejowa nie posiada jeszcze pełnej wytrzymałości. Pęczniejąca płyta podłogi wypełnia szczeliny przyścienne i w takim obrysie pozostanie na stałe.  Powrót do normalnej wilgotności powietrza w pomieszczeniach nie spowoduje powrotu poszczególnych elementów na swoje miejsce. Między deszczułkami powstaną szczeliny o łącznej powierzchni równej powierzchni wypełnionych wcześniej szczelin przyściennych.
Wniosek:  zalecana wilgotność montażu mieści się w przedziale od 50% do 65% wilgotności względnej (RH) optymalna temperatura w przedziale: 18oC  – 22oC.
Przykład:  zbyt suche elementy drewniane użyte do montażu podłogi.
Efekt:  przesuszone elementy posadzkowe generują znaczne naprężenia obciążające spoinę klejową, co może być przyczyną jej zerwania, szczególnie w okolicach ścian. W tych miejscach drewno ma dużą swobodę w pęcznieniu i kurczeniu a szczeliny są bezpośrednią konsekwencją powyższej swobody.
Wniosek:  przed montażem należy sprawdzić wilgotność drewna oraz równomierność jego wysuszenia.
Przykład: Za bardzo elastyczna spoina klejowa w stosunku do gatunku drewna.
Efekt: bardzo elastyczny klej powoduje, że drewno o dużym współczynniku kurczliwości ma dosyć dużą swobodę w powiększeniu powierzchni podłogi w okresie pierwszego wilgotnego lata. Po zmianie mikroklimatu wnętrza w podłogach olejowanych lub woskowanych powstanie szereg drobnych szczelin, natomiast w podłogach lakierowanych powstaną pęknięcia blokowe.
Wniosek: przy wyborze systemu klejowego należy uwzględniać właściwości elementów sklejanych, tzn. właściwości drewna i jakość podkładu.
Przykład: mała wytrzymałość powierzchniowa podkładu.
Efekt:  szczeliny – pęknięcia blokowe w okresie zimowym przy niewielkim spadku wilgotności  podłogi lakierowanej, szczególnie w przypadku zastosowania lakierów, sklejających boki deszczułek. Słaba wylewka nie potrafi ograniczyć skurczu drewna, jest on w większym, aczkolwiek różnym stopniu,  ograniczany poprzez sklejenie boków poszczególnych elementów. Słabe miejsca tegoż sklejenia dają początek dla pęknięć skumulowanych – blokowych.
Wnioski:  przed montażem należy wzmocnić powierzchnię podkładu, ponadto wybrać odpowiedni sposób ułożenia elementów podłogowych oraz zastosować lakiery niesklejające boki deszczułek. Powłoki olejowe są tu najbezpieczniejszym rozwiązaniem.
 Przykład:  nieodpowiednio dobrany gatunek drewna oraz szerokość  elementów.
Efekt:  podłogi wykonane z szerokich desek podłogowych z trudnych gatunków drewna z natury skazane są na powstawanie szczelin w typowym dla pomieszczeń mikroklimacie wnętrza.
Wniosek:  szczeliny między litymi deskami podłogowymi szerokości powyżej 15 cm są rzeczą naturalną i powinny być akceptowane przez użytkownika. Wielkość szczelin idzie w parze ze szerokością desek i współczynnikiem kurczliwości drewna z jakiego została wykonana podłoga. W celu zamaskowania pracy drewna szerokie deski powinny mieć złamaną krawędź.
Przykład: nieodpowiednio dobrany gatunek drewna oraz wielkość elementów w przypadku podłóg ogrzewanych.
Efekt:  podłogi ogrzewane z istoty rzeczy posiadają wyższą temperaturę i relatywnie niższą wilgotność co w przypadku drewna o dużej kurczliwości przekłada się na wielkość szczelin między deszczułkami. Podobnie jest w przypadku szerokich elementów z litego drewna.
Wnioski:  na ogrzewane posadzki nie stosować drewna grabu, buka, jesionu klonu, brzozy.
Posadzki płaskie z litych elementów w ograniczonej szerokości do 5 cm. Szersze elementy tylko w wykonaniu z łamanymi krawędziami tzw. fazką. W miarę możliwości stosować elementy okładzinowe w wykonaniu warstwowym.
 Przykład: nieodpowiedni sposób ułożenia elementów drewnianych.
Efekt: wzór angielski lub francuski potocznie nazywany pokładowym, generuje naprężenia kierowane tylko w dwie strony co naraża spoinę na znaczne obciążenia a jej przeciążenie i zerwanie przyczynia się do późniejszego powstawania szczelin.
Wniosek: w przypadku oceny, która nie daje pewności, że wytrzymałość podkładu  ograniczy w pełni naprężenia drewna, należy wybrać taki wzór aby zredukować naprężenia do minimum. Wzór jodełka, koszyk lub kwadraty należą do wzorów bezpiecznych.
Przykład: podłoga wykonana z cienkich,  litych elementów drewnianych.
Efekt: drobne szczeliny między  deskami powstają po krótkim okresie przebywania w suchym mikroklimacie wnętrza. Szczeliny wzrastają wraz ze wzrostem elastyczności spoiny lub jej stopniową degradacją.
Wniosek: niewielka grubość elementów drewnianych powoduję większą podatność na zmiany wilgotności otoczenia. Cienkie  deski zawierają mniejszą ilość wilgoci, stąd szybciej reagują na zmianę wilgotności otoczenia.  Wykonawca  w przypadku ograniczeń w grubości podłogi powinien zalecać okładziny warstwowe.
 Przykład: podłoga wykonana z grubych, litych elementów drewnianych.
Efekt: W przeciwieństwie do cienkich okładzin, grube elementy z drewna litego reagują wolniej na zmiany mikroklimatu wnętrza. Grube deski zawierają większą ilość wilgoci, stąd potrafią bezpiecznie   przetrwać krótkie okresy zaniżonej RH w powietrzu. Jednak większa odległość płaszczyzny licowej od płaszczyzny spoiny klejowej, ograniczającej kurczliwość drewna, umożliwia bardziej swobodny a tym samym większy skurcz drewna na powierzchni podłogi, oczywiście w dłuższym okresie czasowym.
Wniosek: Grubsza podłoga ma spowolnioną reakcję , co uodparnia ją na krótkotrwale zmiany mikroklimatu wnętrza. Jednak długotrwała niska wilgotność pomieszczeń może doprowadzić do powstania dosyć dużych szczelin. Na szczęście, w przypadku mocnej spoiny klejowej, są to tylko odkształcenia sprężyste i szczeliny zanikną po powrocie do normalnego klimatu.
12.  Przykład:  podłoga wykonana z desek z pęknięciami wewnętrznymi.
Efekt:  szczeliny na powierzchni desek ujawniają się okresie spadku wilgotności powietrza w otoczeniu podłogi, najczęściej podczas pierwszej mrożnej zimy.
Wniosek:  podłoga z desek powinna być wykonana z drewna sezonowanego i suszonego zgodnie z zaleceniami suszenia umiarkowanego lub powolnego, co nie powoduje znacznych naprężeń przekładających się na pęknięcia wewnątrz struktury drewna.
Przykład: otwarta dyfuzyjnie ( mało szczelna ) powłoka nawierzchniowa podłogi.
Efekt: szczeliny w podłodze pojawiają się po krótkim przebywaniu w otoczeniu suchego powietrza.
Wniosek: Powłoki olejowe, olejowoskowe dają większą możliwość przenikania wilgoci zawartej  w drewnie. Najszczelniejsze są elastyczne lakiery uretanowe oraz lakiery poliuretanowe. Właściwości lakierów wodnych w tym względzie mają wartości średnie. Wykonawca powinien poinformować użytkownika o powyższych właściwościach i ewentualnych konsekwencjach przy spadku wilgotności powietrza w pomieszczeniach.
Przykład: jednostronne mocowanie elementów drewnianych do podłoża.
Efekt: ta sytuacja ma miejsce w przypadku mocowania desek do legarów lub do podkładów drewnianych. Jednostronne zamocowanie (wkręty lub gwoździe) w niewielkim stopniu  ogranicza kurczenie drewna podczas okresowego spadku wilgotności otoczenia. Praktycznie poszczególne elementy kurczą się swobodnie zgodnie ze współczynnikiem kurczliwości zainstalowanego drewna.
Wniosek: deski należałoby przytwierdzać  „z góry”  gwoździami lub wkrętami w pobliżu ich krawędzi. Jest to mało estetyczne i obecnie rzadko stosowane.
Przykład:  renowacja powierzchniowa podłogi prowadzona bez odniesienia się do  jej wilgotności i spójności posadzki z podkładem.
Efekt:  pęknięcia blokowe powstałe po spadku wilgotności drewna.
Wnioski:. Prace naprawcze prowadzone są w większości w okresie letnim po innych pracach mokrych co powoduje, że podłoga jest w stanie podwyższonej wilgotności. W związku z tym, przed rozpoczęciem prac, należy doprowadzić do spadku wilgotności drewna. Aby zapobiec degradacji wątłej spoiny klejowej, prace należy prowadzić przy zastosowaniu maszyn tarczowych. Wypełnianie szczelin tylko przy zastosowaniu środków nie sklejających boków deszczułek, podobnie z zastosowaniem rodzaju lakieru. W tej trudnej dla podłogi sytuacji, zaleca się stosowanie olejów, olejowosków lub olejolakierów.
Przykład: niepoinformowanie użytkownika podłogi o właściwościach drewna.
Efekt:  Informacje te mają szczególne znaczenie w trakcie wybierania podłogi, kiedy dla inwestora istotny jest wygląd natomiast zachowania drewna są tematem nieznanym.
Wniosek:  w tej sytuacji wykonawca w sposób jednoznaczny powinien wykluczyć trudne gatunki drewna, szerokie elementy lub pokładowy sposób ułożenia, czyli czynniki mogące narazić użytkownika na problemy związanie z naturalnymi zachowaniami drewna. Ponadto wykonawca powinien w sposób przejrzysty określić reżimy mikroklimatu wnętrza, szczególnie w okresie zimy.
Przykład: nieprzekazanie informacji dotyczących pielęgnacji i konserwacji podłogi.
Efekt: użytkownik stosuje różne sposoby w zakresie pielęgnacji lub konserwacji podłogi. W wielu przypadkach mokry mop lub mokra ścierka jest skutecznym sposobem na umycie podłogi jednak z fatalnym skutkiem dla zachowania jakości jej powierzchni.
Wniosek:  przekazać użytkownikowi pisemną informację o sposobach pielęgnacji i konserwacji podłogi drewnianej, o rodzaju środków odpowiednich dla zainstalowanej powłoki nawierzchniowej oraz o konsekwencjach w przypadku zaniechania stosowania się do wskazanych zaleceń.

Błędy po stronie użytkownika w znacznej większości ujawniają się w pierwszych latach po wykonaniu, podłogi jednak mogą się ujawnić również w każdym, późniejszym okresie jej użytkowania:

Przykład: przesuszanie powietrza w pomieszczeniach.
Efekt: okresie zimowym, szczególnie w okresie mrozów powietrze zewnętrzne nie potrafi utrzymać pary wodnej a tym samym zawiera w sobie bardzo mało wilgoci. Większa różnica temperatur wzmaga działanie wentylacji oraz uaktywnia wszelkie nieszczelności. W tej sytuacji wentylacja w budynku oraz jego nieszczelności pozwalają na zwiększoną i niekontrolowaną wymianę powietrza. Takie wprowadzanie zimnego – suchego powietrza do pomieszczeń generuje niepotrzebne straty ciepła i powoduje spadek wilgotności względnej co z kolei przekłada się na spadek wilgotności drewna i powstawanie szczelin.
Wniosek: zakupić prosty termo higrometr w celu bieżącej kontroli mikroklimatu pomieszczeń i na bieżąco podejmować działania mające na celu utrzymanie wilgoci na odpowiednim poziomie  minimum 45%RH. Do nawilżania powietrza w pomieszczeniach mieszkalnych zaleca się stosować nawilżacze ewaporacyjne o wydajności odpowiedniej do kubatury pomieszczeń  stosownie do krotności wymiany powietrza w tych pomieszczeniach. W pomieszczeniach mieszkalnych zakłada się kilkunastokrotną, pełną wymianę powietrza w ciągu doby. Dlatego nawilżacz i jego wydajność należy dostosować do powierzchni lub pomieszczeń. W sytuacji gdy odpowiedni nawilżacz nie nadąża z nawilżeniem powietrza w pomieszczeniach należy ograniczyć napływ powietrza zewnętrznego (przysłonić nawiewniki okienne) lub zachowując wielokrotność wymiany powietrza, zainstalować dodatkowe źródło wilgoci.
 Przykład: nieszczelności stolarki zewnętrznej.
Efekt: nieszczelności stolarki zewnętrznej, szczególnie w starszym wydaniu uniemożliwiają kontrolę nad regulacją wymiany powietrza szczególnie podczas dużych mrozów. Znaczna różnica temperatur poza różnicą w zawartościach wilgoci w powietrzu zewnętrznym i wewnętrznym powoduje różnicę w gęstości  powietrza co powiększa różnicę ciśnień a tym samy intensyfikuje jego wymianę. W tej sytuacji trudno zapanować nad utrzymaniem stosownej dla drewna wilgotności powietrza.
Wniosek. Zlokalizować nieszczelności w stolarce wewnętrznej, po czym zadbać o zlikwidowanie ujawnionych nieszczelności. Nieszczelności stolarki zewnętrznej w znacznym stopniu wpływają na koszty ogrzewania pomieszczeń.
Przykład: przegrzewanie pomieszczeń.
Efekt: utrzymywanie wysokiej temperatury, ponad 25oC, powoduje spadek wilgotności względnej powietrza i wzmaga jego wymianę. W takich w takich warunkach uzupełnianie wilgoci jest bardzo trudne a przy nieszczelnej stolarce zewnętrznej wręcz niemożliwe.
Wniosek. Podczas mrożnej aury zewnętrznej należy utrzymać temperaturę dającą minimum komfortu dla użytkownika. Podwyższanie temperatury generuje większe straty ciepła oraz zmniejsza wilgotność względną powietrza co jest niekorzystne zarówno dla drewna jak i człowieka.
Przykład: ogrzewanie niezamieszkałych pomieszczeń bez ich nawilżania.
Efekt:  spadek wilgotności względnej powietrza w pomieszczeniach przekłada się na spadek wilgotności drewna i powstawanie szczelin.
Wniosek:  zamieszkując do wnętrza pomieszczeń dostarczamy wilgoć poprzez oddychanie, pranie, kąpanie, gotowanie, podlewanie kwiatów, itp. Zimą w niezamieszkałych pomieszczeniach należy obniżyć do niezbędnego minimum temperaturę powietrza jak również do niezbędnego minimum (urządzenia gazowe!!!) ograniczyć działanie wentylacji. Zainstalowanie nawilżacza jest tu jak najbardziej wskazane.
Przykładowa sytuacja: warunki zewnętrzneminus 20oC, RH 90%, zawartość wilgoci = 0.77 g/m3.
Ciągła wymiana powietrza poprzez istniejącą wentylację w budynku powoduje stworzenie mikroklimatu wnętrza o podobnej do zewnętrznej zawartości wilgoci w powietrzu. To przełoży się na przedstawioną poniżej wilgotność względną powietrza w ogrzewanych a nie nawilżanych pomieszczeniach.
Mikroklimat wewnętrzny – plus 25oC, przy tej samej zawartości  wilgoci 0,77g/m3 uzyskamy wilgotność względną  = 3,3%  patrz tabela nr 4.
 TABELA 4  ILUSTRUJE POZIOMY NASYCENIA  PARĄ WODNĄ (WILGOCIĄ) POWIETRZA W OKREŚLONEJ TEMPERATURZE  (Vsat w g/m3).
 Przedstawiona wartość RH( 3,3%) ma charakter teoretyczny, w praktyce przez pewien czas na mikroklimat wnętrza wpływa wilgoć zawarta w przegrodach budowlanych i w wyposażeniu wnętrza, nie mniej spadek wilgotności do kilkunastu % RH jest sprawą naturalną.
 Przykład: korzystanie z kominka bez zasilania zewnętrznego.
Efekt:  rozpalanie w kominku podczas mrozów jest czynnością naturalną, jednak czynny kominek bez niezależnego dopływu powietrza wyciąga nasycone wilgocią powietrze wewnętrzne dając miejsce dla suchego powietrza zewnętrznego, ze skutkami j.w.
Wniosek. Wykonać niezależny dopływ powietrza niezbędny dla jego funkcjonowania. W trakcie użytkowania kominka zadbać o dodatkowe źródło wilgoci w pomieszczeniu.
 Przykład: wietrzenie pomieszczeń podczas mroźnej zimy.
Efekt:  wietrzenie pomieszczeń w mroźnym okresie powoduje gwałtowny spadek wilgotności powietrza w ich wnętrzu. Wysoka wilgotność względna przy ujemnej temperaturze tworzy złudne przekonanie, że podczas przewietrzenia pomieszczeń wprowadzimy do niego powietrze z dużą zawartością wilgoci.
Wniosek: podczas mrozów ograniczać wietrzenie pomieszczeń do niezbędnego minimum. Należy wiedzieć, że przy większej różnicy temperatur na zewnątrz i wewnątrz powstaje większa różnica ciśnień przez co wbudowana wentylacja jak i nieszczelności stolarki są bardziej drożne i naturalnie przepuszczają większą ilość powietrza.
 Przykład: intensywne nawilżanie po długotrwałym utrzymywaniu niskiej wilgotności względnej w pomieszczeniach.
Efekt:  długotrwała, niska wilgotność powietrza  powoduje znaczny ubytek wilgoci z podłóg, ścian i z drewnianych elementów wyposażenia wnętrza. Intensywne nawilżanie może doprowadzić do kondensacji pary wodnej na szybach okien ich ościeżach oraz  chłodniejszych miejscach podłogi najczęściej w okolicach drzwi balkonowych. W efekcie nawilżone elementy drewniane ulegają odkształceniu co w konsekwencji powoduje powstawanie szczelin.
Wniosek: uzupełnienie powstałych ubytków wymaga konsekwencji i cierpliwości i  należy rozłożyć w dłuższym przedziale czasowym. Należy zwrócić uwagę aby temperatura i wilgotność względna w trakcie doprowadzania mikroklimatu wnętrza do właściwego poziomu nie przyczyniła się do kondensacji wilgoci na najchłodniejszych elementach stolarki zewnętrznej lub jej ościeżach. W tych miejscach należy sprawdzić  temperaturę punktu rosy.
Przykład: pozostawienie pomieszczeń w stanie nieogrzewanym w dłuższym okresie czasu.
Efekt:  takie zaniechanie o dbałość mieszkania spowoduje ich wyziębienie. Z chwilą nagrzania powietrza w pomieszczeniach  na wychłodzonych elementach podłogowych skondensuje się wilgoć. Nadmiar wilgoci spowoduje bardzo duże naprężenia na bokach desek powodując ich trwałe odkształcenia, co w późniejszym czasie przejawi się w postaci szczelin.
Wniosek. dbać o ciągłe zachowanie minimalnej temperatury w pomieszczeniach. Jednak w przypadku wyziębienia pomieszczeń podwyższanie temperatury musi iść w parze z kontrolą wilgotności względnej, która powinna być utrzymana poniżej wartości RH powodującej kondensację pary wodnej na wyziębionej podłodze.
 Przykład: przegrzewanie podłóg ogrzewanych.
Efekt: nadmierny wzrost temperatury podłóg ogrzewanych jest bezpośrednią przyczyną powstawania szczelin między deskami. Nadmierne szczeliny mogą być oznaką trwałego uszkodzenia spoiny klejowej.
Wniosek:  utrzymanie temperatury powierzchni podłogi  do 27oC, przy wilgotności względnej powyżej 40oC  daje pewność co do trwałości podłogi.

 Przykład: zmiana sposobu ogrzewania pomieszczeń, ogrzewanie piecowe zastąpiono centralnym.

Efekt: równomierne rozszczelnienie całej podłogi, nawet wówczas kiedy podłoga leżała bez szczelin przez kilkanaście lub kilkadziesiąt lat.
Wniosek: centralne ogrzewanie samo w sobie nie wysusza powietrza w pomieszczeniu. Jednak utrzymywanie stałej wyższej temperatury  przez CO w przeciwieństwie do zmienności w tym względzie przy ogrzewaniu piecowym, powoduje ciągłą wymianę powietrza i utrzymywanie niskiej wilgotności przez cały czas działania ogrzewania. Ciągła niska wilgotność powietrza powoduje systematyczny spadek wilgotności ścian, podłóg oraz przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniach. Aby temu zapobiec konieczne jest nawilżanie powietrza w pomieszczeniach.
Przykład: zalanie podłogi wodą.
Efekt:  oderwanie posadzki od podkładu lub w korzystniejszej wersji, wewnątrz strukturalna deformacja elementów drewnianych bez uszkodzenia spoiny klejowej. Odkształcenie plastyczne spowoduje ujawnienie szczelin po wysuszeniu podłogi.
Wniosek: w przypadku zalania podłogi należy w jak najszybszym czasie zebrać wodę z jej powierzchni. Osuszanie prowadzić przy użyciu osuszaczy i cyrkulatorów powietrza. Każdy wzrost temperatury ułatwia penetrację struktury drewna i w efekcie może być przyczyną poważniejszych uszkodzeń posadzki. Powstałe szczeliny należy wypełnić po wysuszeniu posadzki wraz z podłożem.
 Przyklad: długotrwałe składowanie elementów podłogowych przed montażem (pozorna aklimatyzacja).
Efekt:  Szczeliny w podłodze powstają już w trakcie montażu w sytuacji kiedy niezabezpieczone deski lub deszczułki leżały w zbyt suchym klimacie i mając możliwość w skurczeniu, uległy naturalnej dla drewna deformacji. Szczeliny mogą powstać również w czasie użytkowania podłogi  a dzieje się to wówczas kiedy drewno leżało w wilgotnych warunkach i w naturalny sposób spęczniało przed montażem.
Wniosek: Zakupu elementów podłogowych najlepiej dokonywać tuż przed montażem. Łatwiej wówczas wystąpić z ewentualną reklamacją do sprzedawcy lub producenta. Jeśli występuje konieczność dłuższego składowania to należy to czynić umieszczając materiał w średnich i stałych warunkach klimatycznych (około 20oC 50%RH), na palecie i dodatkowo zabezpieczyć całą partię materiału folią.
Wyjątek stanowi sytuacja kiedy dostarczone elementy podłogowe mają bardzo niską temperaturę co wynika z warunków uprzedniego składowania lub transportu. W takiej sytuacji całość materiału należy zabezpieczyć przed chłonięciem wilgoci ( o ile nie jest zabezpieczona fabrycznie) i poczekać kilkadziesiąt godzin do czasu wyrównania temperatury.
Na zimnym drewnie w ciepłych pomieszczeniach powstaje kondensacja wilgoci i pęcznienie deszczułek, szczególnie ze szczytu co jest przyczyną postawania szczelin.
Przykład:  pozostawienie świeżo wykonanej podłogi w trudnych warunkach klimatycznych.
Zdarza się, że po wykonaniu podłogi prowadzone są pozostałe do wykonania mokre prace wewnętrzne, po których budynek przez kilka miesięcy jest niezamieszkały – „zamknięty”. Taka sytuacja, szczególnie w okresie letnim, prowadzi do destabilizacji klimatu wnętrza – podwyższenia wilgotności, co przekłada się na spęcznienie podłogi drewnianej i wypełnienie szczelin przyściennych, ze skutkiem jak niżej. Rozsunięciu podłogi sprzyja zastosowanie bardzo elastycznej spoiny klejowej.
Efekt:  szczeliny powstają po ustabilizowaniu klimatu i powrocie poszczególnych elementów drewnianych do pierwotnego kształtu, w przeciwieństwie do całej podłogi, która pozostawi każdy element na swoim miejscu.
Powyższa odmienność w zachowaniach przyczynia się do powstania szczelin w podłodze.
Wniosek:  z chwilą odbioru podłogi jej użytkownik przejmuje odpowiedzialność za stan jej otoczenia. Najtrudniejsze  warunki mikroklimatyczne, niebezpieczne dla podłóg drewnianych, mają miejsce  w pierwszym roku użytkowania budynku. W trosce o trwałość i jakość podłogi jej użytkownik powinien dbać o nią, zgodnie z wytycznymi zawartymi w gwarancji usługi.
  Przyklad:  ustawianie ciężkich przedmiotów (donice, akwaria itp.) bezpośrednio na podłodze drewnianej.
Efekt: w miejscach ustawienia w/w przedmiotów w pierwszej fazie powstają odkształcenia na bokach deszczułek (krawędziowanie + łódkowanie) po czym po pewnym czasie w tych miejscach powstają szczeliny.
Wniosek: ciężkie donice, akwaria mają dużą bezwładność cieplną co powoduje, że w miejscach styku z materiałami higroskopijnymi działają jak membrana, powodując przyjmowanie wilgoci z ograniczeniem jej oddawania. Powyższa sytuacja przyczynia się do   nasycenia drewna z jednoczesnym odkształceniem lub uszkodzeniem. Należy wiedzieć, że najbardziej szczelna podstawka nie zmieni sytuacji na lepsze, konieczna jest niewielka przestrzeń między nimi a podłogą (podstawki ażurowe) co pozwala na ruch powietrza a tym samym uniemożliwia kumulowanie wilgoci.
  Przyklad:   żle wykonane izolacji  lub ich brak  w okolicach stolarki zewnętrznej.
Efekt:  napływ wilgoci zewnętrznej powoduje spęcznienie drewna powyżej jego granicy sprężystości, co jest przyczyną powstania szczelin po zmianie wilgotności drewna.
Wniosek:  zadbać o staranne wykonanie termo i hydro izolacji. W przeciwnym razie należy wprowadzić odpowiednie zabezpieczenia lub w wewnętrznym otoczeniu stolarki zewnętrznej zastosować okładziny ceramiczne lub inne, odporne na wilgoć.
  Przykład: pielęgnacja podłogi na mokro.
Efekt: klasyczne mycie podłogi mokrą ścierką umożliwia wnikanie wody między deszczułki co powoduje odkształcenia plastyczne a w efekcie powstawanie szczelin szczególnie w okolicach czół deszczułek. Poza zniekształceniem następuje trwałe przebarwienie krawędzi deszczułek.
Wniosek: do czyszczenia podłogi dopuszcza się stosowanie jedynie wilgotnych mopów lub ścierek.
 Przykład: stosowanie środków do pielęgnacji i konserwacji podłogi ze znaczną zawartością dyspersji wodnej.
Efekt: nadmiar wody powoduje „otwarcie krawędzi desek” co w konsekwencji przyczynia się do „rozszczelnienia podłogi”.
Wniosek: markowe środki w swoim składzie rozpuszczalniki bezpieczne zarówno dla człowieka jak nieszkodliwe dla podłogi z drewna.
Wnioski ogólne.
 Szczeliny w podłogach drewnianych mają charakter odwracalny w przypadku odkształceń sprężystych drewna oraz w sytuacji kiedy spoina zachowała  swoje właściwości mechaniczne. W pozostałych przypadkach szczeliny w zmiennej formie, będą przypisane  podłodze przez cały czas jej użytkowania. Użytkownik ma istotny wpływ na zachowanie jakości podłogi w pierwszych latach jej użytkowania, kiedy jest ona bardzo podatna na wszelkie niekorzystne, opisane powyżej uwarunkowania. Na dobrą „kondycję” podłogi duży wpływ ma systematyczny „trening” w pierwszych latach jej użytkowania, kiedy nowy budynek sukcesywnie stabilizuje swój mikroklimat a użytkownik bacznie obserwuje  i na bieżąco likwiduje wszelkie niedociągnięcia w jego funkcjonowaniu. W efekcie uzyskujemy psychiczny i fizyczny komfort w użytkowaniu naszego domu lub mieszkania.

Autor: Tadeusz Wożniak Parkietkomplex Mława

źródło:galeria-parkietu.p